Herinneringsdekens
Dit was mijn eerste herinneringsdeken van kleding van mijn overleden buurman.
Zijn weduwe wilde er iets blijvends van laten maken maar durfde de kleding niet op te sturen, bang dat er misschien iets mee zou gebeuren. Of ik hier iets voor haar kon betekenen?
Ik kreeg een bananendoos vol met kleding en een fleece deken om te gebruiken voor de achterkant. Ik mocht mijn eigen gang gaan en ben samen met de Spirit van de buurman aan de slag gegaan. Er zaten veel shirts in de doos met een print of een merk, die heb ik op verschillende manieren verwerkt.
Ook de zakken en sluitingen van overhemden kwamen van pas. Zo vielen de plaatjes die ik in mijn hoofd kreeg steeds meer op z’n plek en ontstond de deken zoals hij bedoelt was.
Mijn buurvrouw was sprakeloos toen ik de deken naar haar toe bracht. Ze vond hem zo mooi toen hij voor haar op tafel lag. Beiden waren we dankbaar, ieder met haar eigen reden.
Een kennis van mij heeft 2 kinderen, hun vader overleed onverwacht. De kinderen wilden beiden een herinneringsdeken waar de kleding van alle 4 gezinsleden in verwerkt waren. Hun wens was ook om de dekens te kunnen gebruiken als er later kleinkinderen mochten komen.
De zoon ging graag vissen met vader en de dochter had een dekbed dat ze altijd meenam naar het huis van vader, ook houdt ze van bloemen. In de deken voor de zoon zitten ook een paar stofjes uit mijn voorraad, in overleg, omdat er voor het water iets meer kleur nodig was.
Dit is de quilt van m'n zoon, gemaakt van stof met vissen print en 5 stropdassen van zijn overleden opa erin verwerkt. Mijn zoon heeft altijd mooie vissen in zijn aquaria gehad, nog steeds. De band met zijn opa was hecht. Hij was sprakeloos toen hij de quilt zag.
Deze herinneringsdeken mocht ik maken voor mijn nicht Steffie toen ze te maken kreeg met borstkanker. Haar moeder is al vele jaren geleden overleden en er was geen kleding meer van haar. Daarom heb ik gebruik gemaakt van mijn eigen voorraad quiltstof.
Vanaf het moment dat ik over haar situatie hoorde kreeg ik de gekleurde blokjes te zien in mijn hoofd. Dit kreeg ik door van mijn overleden tante als hulp en troost voor mijn nicht. Ik heb haar erover verteld en ze vond het een mooi idee. Ik liet haar het ontwerp zien en vroeg haar wat ze erin wilde terug zien. Daarop kreeg ik maar 1 woord: Kleur.
Ze houdt van kleur dus er waren geen grenzen, alles mocht. Het was heel fijn om dit voor haar te mogen doen. Ze herkende haar moeder in het verhaal van de herinneringsdeken maar ook zichzelf.